Gedurende de Paralympische spelen zijn Hans en Yne Sweep actief om artikelen over de Brabantse sporters te maken voor het Brabantsdagblad en Stadsnieuws. In deze rubriek beschrijven ze hun ervaringen in Peking. Elk stadion waar je binnen gaat moet de handbagage door de scan en wordt je zelf met een detector van voor en achter gescand. Ik pak voortaan mijn sigaretten, aansteker en portemonnee maar standaard in mijn handen, want daarop reageren die krengen. Alleen de pers mag een aansteker meenemen de toeschouwers moeten die standaard afgeven. Als er riemand conmentaar maakt op die aansteker, dan wijs ik naar mijn accreditatie, dat maakt dan wel indruk. Om met vuurstenen je sigaret aan te steken is aan mij niet besteed. Veel Chinezen komen ons om vuur vragen, dat is dus niet zo verwonderlijk. Van het flesje water  dat Yne standaard bijzich draagt, moet ze elke keer wat drinken. "Drink", zegt een Chinees bij de ingangscontrole dan. Wat een bezorgde mensen die Chinezen, die zien gewoon dat Yne vocht verloren heeft. De werkelijke reden is natuurlijk dat ze bang zijn dat er een of andere brandstof of gif in zit.  De smog in Peking valt reuze mee. Komt ook omdat de regeling van even en oneven Kentekennummers er nog steeds is. De ene dag mogen de auto's met even en de andere dag de auto's met oneven nummers rijden, scheelt de helft van het verkeer. We voelen ons hier overigens erg veilig. Bij het Olympsch complex staat zo wat om de 100 meter een militair de hele dag op een verhoogd platform in de houding, de boel in de gaten te houden. Werkt natuurlijk effectiever dan een alarminstallatie en ze hebben hier 1,3 miljard mensen, dus voorraad genoeg.  Het voetbalcomplex (Hockeijstadion) waar Nederland met 12-1 van Rusland om de oren kreeg (Foto Yne Sweep)  De Paralympische Spelen zijn indrukwekkend, alles is groots aangepakt. De Chinezen zien het ook als een must om daar met de familie naar toe te gaan. Hele families met natuurlijk fototoestellen laten zich hier bij de nationale trots vereeuwigen. De kaartjes zijn met 3 Euro natuurlijk goed geprijst. En eerlijk is eerlijk ze mogen er ook trots op zijn. Alles is tot in de puntjes geregeld en procedures zijn procedures. Een voorbeeeld de atletiekbaan heeft 8 startbanen, er komen dus elke keer 8 dames met plastic bakken aanlopen, die keurig op een rijtje gezet worden, daar kunnen atleten hun trainingspakken vooraf in deponeren. Ook als er soms maar 5 deelnemers zijn, komen de dames trouw met 8 bakken aanzetten. Gisteren hebben we de Blade Runner, (de Zuid-Afrikaan Oscar Pistorius) met die stalen bladen i.p.v. benen, gemist. Ik had iets over het hoofd gezien in de programmering, moet even nakijken wanneer hij weer in actie komt.    Het uitwerken van de artikelen en foto's voor het Brabants Dagblad en Stadsnieuws doen we meestal op het MPC (Main Press Center) Naast de 200 workstations, is er een fitnessroom en massage, die overigens gratis zijn net als de flesjes water. Er zit ook een Mc Donalds  en een restaurant met Aziatisch eten, mediterrane en Europese keuken. We eten daar gemiddeld voor 50 Yuan, is 5 Euro per persoon een flesje Cola kost standaard een halve Euro voor een halve liter, maar dat is overal zo. Tot zo ver een resume van onze ervaringen bij de Paralympische spelen. Groetjes, uit one world one dream-land.     Hans en Yne  Sweep De zijkant van het tenniscomplex in Peking (Foto Yne Sweep)