Lustwarande van start op 28 juni
Lustwarande 08 - Wanderland zal recente ontwikkelingen in de internationale sculptuur laten zien, met een nadruk op het vergankelijke en het groteske. In combinatie met het labyrintische karakter van De Oude Warande leveren de werken samen een surrealistich wanderland op, een eigentijdse synthese van Alice’s Wonderland en de tuinen van Bomarzo.
Aan Lustwarande 08 – Wanderland nemen 25 kunstenaars uit 13 landen deel. Het merendeel van hen maakt nieuw werk voor de tentoonstelling. Een groot deel van hen heeft nooit eerder in Nederland geëxposeerd.
David Altmejd (CDN/USA) Maartje Korstanje (NL) David Bade (NL) Gereon Krebber (D) Miros?aw Ba?ka (PL) Skafte Kuhn (D) Caroline Coolen (B) Paul McCarthy (USA) José Damasceno (BR) Jonathan Meese (D) Bart van Dijck (B) Renato Nicolodi (B) Laura Ford (GB) Michael Nitsche (D) Brian Griffiths (GB) Vincent Olinet (F/B) Subodh Gupta (IND) André Pielage (NL) Jeppe Hein (DK/D) Jens Pfeifer (E/NL) Lothar Hempel (D) Jon Pylypchuk (CDN/USA) John Isaacs (GB/D) Erwin Wurm (A) Ham Jin (ROK) curator: Chris Driessen
De Oude Warande De Oude Warande in Tilburg is een Barok bos. De lanen die het vierkante bos diagonaal en kruisgewijs doorsnijden komen in het midden uit op een cirkel. De vier kwadranten hebben elk een lanenstelsel met een verschillende, geometrische grondvorm, zoals een ruit, een achthoek, een vierkant en een cirkel. Dit complexe lanenpatroon heeft het karakter van een labyrint. De Oude Warande dankt zijn naam aan het in onbruik geraakte woord warande, wat van het Franse varenne afstamt en jacht- of lustbos betekent. De Oude Warande werd in 1712 aangelegd door de Duitse prins Wilhelm Von Hessen-Kassel (Wilhelm VIII), die op dat moment heer van de Heerlijkheid Tilburg en Goirle was. Hij liet De Oude Warande aanleggen als een bescheiden jacht- en lustbos, behorende bij een nieuw te bouwen kasteel. Dergelijke lustbossen werden na hun aanleg gewoonlijk verlevendigd met mythische sculpturen, grotten, fonteinen en vijvers en vormden het podium voor fêtes galantes. In De Oude Warande zijn geen overblijfselen van beelden gevonden. Na verschillende particuliere eigenaren, werd in 1952 de gemeente Tilburg eigenaar van De Oude Warande. De Oude Warande vormt belangrijk cultureel erfgoed; het is het best bewaard gebleven Barokke bos in Nederland en het enige sterrenbos in Nederland.
Lustwarande Sinds 2000 vormt het Barokke park De Oude Warande een keer in de vier jaar het podium voor een internationale expositie, Lustwarande. De eerste editie, Lustwarande / Pleasure-Garden (2000, o.a. Louise Bourgeois, Berlinde De Bruyckere, Cai Guo Qiang, Jan Fabre, Lee Bul, Michelangelo Pistoletto en Franz West) was in eerste instantie opgezet als een eenmalige manifestatie. Hoewel geconcipieerd als een eigentijdse voltooiing van een Barokke beeldentuin, vormde deze expositie duidelijk een afspiegeling van de internationale ontwikkelingen in de sculptuur op dat moment. Het succes was dermate groot, zowel in artistiek opzicht als wat publieke waardering betrof, dat de tentoonstelling om een vervolg riep. Lustwarande 04 – Disorientation by beauty (2004) vormde de tweede editie en overtrof het succes van Lustwarande / Pleasure-Garden ruimschoots. Lustwarande 04 stond vooral in het teken van de relatie tussen het labyrintische karakter van De Oude Warande en de desoriënterende werking, die (onorthodoxe) expressies van schoonheid teweeg kunnen brengen. Met bijdragen van onder anderen Wim Delvoye, Elmgreen & Dragset, Luciano Fabro, Anish Kapoor, Ernesto Neto en Ugo Rondinone, vormde Lustwarande 04 het overtuigende bewijs dat Lustwarande meer dan voldoende potentie in zich droeg om uit te groeien tot een internationale expositie van belang. Beide edities zijn volledig gedocumenteerd op www.fundamentfoundation.nl > exposities
Lustwarande 08 – Wanderland zal recente ontwikkelingen in de hedendaagse sculptuur tonen, waarbij met name gefocust wordt op de steeds vergankelijker wordende huid van de sculptuur en op de toenemende neiging expressie te willen geven aan het groteske.
Lustwarande 08 - Wanderland is vooral opgezet als een viering van de hedendaagse sculptuur, die na een decennium lang vrijwel volledig afwezig te zijn geweest op de grote internationale tentoonstellingen, onvermijdelijk en met veel elan opnieuw voor de internationale schijnwerpers treedt. Niet alleen is er een hernieuwde focus op sculptuur in het algemeen waarneembaar, tegelijk ook heeft een nieuwe generatie kunstenaars de mogelijkheden van dit genre ontdekt en die geïnjecteerd met een onweerstaanbare kracht, uitgedrukt in de huid van de sculptuur, in het gebruik van alledaagse, minder duurzame materialen, en in een grenzeloze vermenging van traditioneel verworven expressiemogelijkheden, niet zelden neigend naar het groteske. Uiteraard is het gebruik van vergankelijke materialen in sculptuur niet nieuw. Ruim vijfenveertig jaar geleden introduceerde Beuys het gebruik van chocolade, vilt en vet in de sculptuur en een groot deel van de werken die door de Arte Povera zijn voortgebracht bestonden geheel of deels uit vergankelijke materialen. Hun hedendaagse opvolgers combineren het gebruik van vergankelijke materialen vaak met een vervorming van de werkelijkheid, niet zelden antropomorf, variërend van grove cartoon tot groteske verschrikking. Daartegenover staat een formele taal, die voortborduurt op de verworvenheden van de Minimal Art, maar die tegelijkertijd bijna organisch is en uiterst aanlokkelijk, die uitnodigt aan te raken maar tegelijk signaleert potentieel giftig te zijn, of die argeloos en anekdotisch is, onmonumentaal en onthecht, observerend en becommentariërend vanuit de marge, bijna niet te onderscheiden van afval langs de straat. Het figuratieve en het formele, de abominatie en expressies van schoonheid, brons en pur, het monumentale en de reductie van het materiële vermengen zich tot een eclectisch geheel. De hedendaagse sculptuur bespeelt de zintuigen van de toeschouwer, waarbij het oog dient te ruiken, de neus dient te horen en de oren dienen te zien. En de geest vooral dient te eten. De zinnen worden uitermate geprikkeld maar het gecreëerde verlangen niet bevredigd. Het landschap van de hedendaagse sculptuur is zelden behaagzuchtig, biedt vrijwel geen comfort maar gunt de toeschouwer een blik in de visuele vertaling van hedendaagse gedeconstrueerde werkelijkheidslagen,die associaties oproept met Alice’s Wonderland en de Renaissance tuinen van Bomarzo. Tegelijkertijd dringt deze sculptuur bij de toeschouwer het idee op permanent verdwaald te zijn of te raken in het heden, met zicht op de apocalyps, of die nu het einde der tijden inhoudt danwel de uitweg is uit Plato’s grot. Lustwarande 08 - Wanderland streeft ernaar de toeschouwer een ontregelende zwerftocht te bieden door het landschap van de hedendaagse sculptuur, waarbij de Barokke layout van De Oude Warande opnieuw het disoriënterende kader van de tentoonstelling is.
Projectruimte De Pont Evenals tijdens de editie van 2004 zal de projectruimte van Museum De Pont in Tilburg voor Lustwarande 08 fungeren als extra locatie. Hier zal tot en met 31 augustus werk getoond worden van David Altmejd (CDN/USA).
Publicatie Wanderlust Ter gelegenheid van Lustwarande 08 – Wanderland verschijnt de publicatie Wanderlust – excursions in contemporary sculpture. Deze publicatie bevat documentatie van alle drie edities van Lustwarande, met in situ fotografie van ruim 80 werken, aangevuld met essays door Chris Driessen (curator Fundament Foundation), Robbert Roos (kunsthistoricus en hoofdredacteur Kunstbeeld) en Sally O’Reilly (kunsthistoricus en –criticus Londen) over ontwikkelingen en verschuivende contouren in de eigentijdse sculptuur van de laatste tien jaar. De publicatie telt 212 pagina’s, teksten zijn Nederlands-Engels. Verschijningsdatum: 18 juli. Prijs: 35 €
