Gisteravond presenteerde wijkwethouder Jan Hamming zich in het MenM Wijkcafé aan de wijk Reeshof. Maar liefst 13 mensen, waarvan 3 uit de politiek, waren daar op af gekomen. De geringe opkomst lag niet aan de publiciteit, die was er voorafgaand aan deze avond voldoende gegeven, nee het betreft hier de zo gevreesde Reeshofziekte. Wijkbelangen op het gebied van sociale cohesie en infrastructuur hebben bij wijkbewoners geen prioriteit. Op verenigings- parochie- en schoolniveau, is bij wijkbewoners wel op grote schaal sprake van participatie en samenhang. In deze ‘gezinslaag’ willen mensen best tijd spenderen, terwijl op het grotere ‘familiegebeuren’, Reeshofbewoners het simpel af laten weten.

Natuurlijk hebben we allemaal te maken met tijdsdruk aangaande, werk, kinderen, gezin, hobby’s, sport en verenigingsleven. Toch is het ook een kwestie van prioriteiten stellen. Wat vind je belangrijk in je woonomgeving? Die woonomgeving houdt niet op bij je voordeur. Als er op 14.000 mensen slechts tien belangstellenden zijn, die zich willen laten informeren door de wethouder over hun wijk en daar ook kritisch over durven te zijn, dan kun je onderhand wel spreken over een ‘ziekte’.

Wordt het dan niet tijd om je prioriteiten te herrangschikken? Moeten we geen sociaal leefbare wereld achterlaten aan onze kinderen? Of houdt het op bij ikke, ikke en de rest kan stikken. Gelukkig kregen de 13.990 wijkbewoners die niet kwamen ongelijk.

Draagvlak

Wijkwethouder Jan Hamming (PVDA) beaamde dat het grote aantal gebroken gezinnen, vooral in Reeshof zorgen voor problemen. Het gevolg hiervan zijn financiële- en opvoedingsproblemen. Buurtregie tracht hierin een rol te spelen. Graffity in het Reeshofpark is een aandachtspunt waarvoor zero tolerance geldt. Dat houdt in dat er na melding, binnen enkele dagen door de gemeente actie ondernomen wordt. Het vestigen van grootschalige projecten zoals het Cultureelcentrum bij de stationszone in de knoop en een groot horecacomplex kan steevast rekenen op kritiek van omwonenden.  “Dat alleen mag niet de reden zijn om iets niet te doen. Er moet meer leven komen in de wijk”, vindt Hamming. De UMTS-problematiek komt ook ter spraken. “We willen als college nieuwe UMTS-masten niet meer in de buurt van woningen plaatsen. Voor bestaande masten is geen vergunning nodig, daar kunnen we niet in sturen. Volgens een Zwitsers onderzoek zijn er geen schadelijke effecten op korte termijn, dat is het enige gegeven dat we hebben”, licht Hamming toe. 

Uitroken

De gedoogplek voor jongeren op de parkeerterreinen van het oude winkelcentrum, vlakbij het Reeshofpark wordt kritisch gevolgd. “Als jongeren zich niet gedragen, zullen we ze uitroken”, meent Hamming. Op deze avond wordt door Hamming de afspraak gemaakt, dat hij op korte termijn met wijkbewoners de gevaarlijke oversteekplaatsen bij winkelcentrum Heyhoef gaat bespreken.

Hamming wil draagvlak creëren in Reeshof, een onderdeel daarvan is dat de gemeente slagvaardig omgaat met wensen uit de wijk. “In het verleden is dat niet altijd goed gegaan, dat moet beslist beter”, stelt hij vast. Hamming is natuurlijk het boegbeeld terwijl de rest van het schip, de uitvoerende ambtenaren, het beleid moeten uitvoeren. Hopelijk slaagt hij er in om het gehele schip weer op de gewenste koers te krijgen en te houden, zodat het vertrouwen van wijkbewoners in de gemeente terugkeert en we ook de gevreesde Reeshofziekte de nek om kunnen draaien! Wat vindt u van wijkparticipatie: Geef uw mening in de poll