Geachte fractievoorzitters,

Bijgaande email heb ik u op 3 oktober jl. gestuurd en ik ben mij bewust dat een reactie nog wat teveel gevraagd is. Ik hoop echter oprecht dat u serieus naar de inhoud kijkt. Het is vaak en het kan vaak  simpeler dan men denkt. De Haagse politiek is goed in het moeilijker maken dan simplificeren. Regels op regels op regels houdt de ambtelijke molens draaiende.   

Echter zoals ik al eerder gememoreerd heb, is er iedere dag wel wat onaangenaams verrassend te lezen in de krant of op teletekst.

Wat mij bij de regering telkens weer opvalt is dat men een vreemde manier van denken heeft in met name wat motiverend werkt en wat niet. Laat ik een voorbeeld geven.

Indien men mensen wilt motiveren om bijvoorbeeld schone brandstof te rijden worden de mensen niet beloond die dat doen, maar men bestraft de mensen die daar niet aan voldoen.  Indien men mensen echt wenst te motiveren dan moet men deze belonen met bijvoorbeeld verlaagde accijnzen. Indien men alleen degene straft, dan veranderd er niets voor de goeden. De situatie blijft ongewijzigd en daar komt geen positief signaal vanaf. Het wordt terecht gezien als een maatregel die de staatskas moet spekken. Het is totaal geen positief signaal en dus niet motiverend. Kijkt u maar naar alle beleidsbeslissingen van de afgelopen jaren. Er wordt nooit beloond met kostenverlagende maatregelen, maar gestraft met sancties. Deze handelswijze werkt niet met kinderen, want een beloning wordt altijd positief ontvangen en er gaat een educatieve werking van uit. Indien men een kind alleen maar straft als het wat fout doet dan werkt dat niet en leert het kind niet. Het is niet dat ik burgers vergelijk met kinderen, maar het is zeker vergelijkbaar. Verplaats u de situatie maar naar uzelf en uw familie.

Dit zijn gevoelens die ik iedere dag meekrijg en ervaar van mijn omgeving en het verbaasd mij dat de mensen in Den Haag die ervaring niet hebben/delen. Ik dacht laat u dit meegeven voor de toekomst.

Helaas worden wij zo vaak teleurgesteld door Den Haag dat ik bang ben dat dit wederom zal gebeuren. Wanneer gaan de ogen eindelijk open? Ik vraag het mij af.    

Ik zou het zeer op prijs stellen indien serieus naar deze en mijn vorige email wordt gekeken. Misschien mag ik zelf op een reactie rekenen? Laten wij het hopen.

Met vriendelijke groet,

Dhr. A. Fialka

Tilburg