maar hier is het begonnen!’

 “Hier zal nog lang over worden nagepraat”, straalt de Tilburgse zangeres Charlène na afloop van haar optreden op het Mega Piratenfestijn in Tilburg. “Wat een geweldig feest is dit. Ik denk niet dat ze me ooit nog zullen vragen wat ik toch altijd te zoeken heb bij die ‘boerenfeesten’ boven de rivieren. Het is 1-0 voor de boeren!” Het Mega Piratenfestijn in Tilburg is er weer eentje uit het boekje. Negenduizend bezoekers vieren gemeenschappelijk feest. Samen zingen, samen lachen, samen drinken, samen dansen, maar ook samen huilen.

“Elk Mega Piratenfestijn heeft zijn eigen verhaal”, stelt Willie Oosterhuis, de vaste presentator van de reizende muziekkaravaan die vrijdag is neergestreken op Het Laar. “En het verhaal van het Mega Piratenfestijn in Tilburg is Richard Janse.” Willie heeft gelijk. Vlak voordat de jonge zanger, Richard is nog maar 24, opmoet, hangt er een spanning in de lucht. Want iedereen weet het: Dit wordt Richards laatste optreden. Door een slopende ziekte heeft hij niet lang meer te leven. In de dagen voor het MPF had hij zich afgemeld. Richard voelde zich niet sterk genoeg. Maar het vooruitzicht van een bomvolle evenemententent heeft hem toch kracht gegeven. En vlak voor het feest ging de kogel door de kerk. Richard komt.

“De volgende artiest is een zanger die vecht”, kondigt Willie aan. “Wij piraten hebben hem de kracht gegeven om nog één keer op te treden. Nog nooit beleefde het Mega Piratenfestijn een moment als dit. Nu is hij nog bij ons, maar straks is hij aan de andere kant…” Willie neemt ruimschoots de tijd om Richard te introduceren, maar als de zanger het podium opstapt, klinkt er dan ook een enorm gejuich. Nog nooit op een Mega Piratenfestijn lagen leven en dood, vreugde en verdriet zo dicht bij elkaar. Richard zingt en slaat zich manmoedig en glimlachend door zijn set. “Richard, waar haal je de kracht vandaan”, vraagt Willie tussen twee nummers door. “Van boven, de hemel, we proberen het”, zegt deze. Onder een enorm gejuich verlaat Richard na zijn korte set het podium. ‘Richard bedankt, Richard bedankt!’, scandeert het publiek. “Het was geweldig”, stelt Richard na afloop. “Ik heb alles gegeven, alles doet pijn nu, maar het was het helemaal waard!” Richards moeder Sjan heeft het zwaar. “Dit was een heel moeilijk moment”, zegt ze. “Ik heb wel genoten, maar ik zat er ook met gemengde gevoelens. Maar ik vind het grandioos van de organisatie dat ze dit op het laatste moment toch nog voor Richard geregeld hebben!”

Chelsea Dagger

Wie eerder op een Mega Piratenfestijn is geweest, weet dat het weliswaar altijd een enorm uitgelaten volksfeest is, maar dat Willie ook regelmatig stilstaat bij de zieken en de mensen die naar de overkant zijn vertrokken. Het hoort erbij. Maar daarna is het, hoe hard ook, over naar de orde van de dag. En de orde van de dag op een Mega Piratenfestijn is feest. Samen dansen, samen springen, samen drinken, samen lallen, samen zingen…

Ook bij de ‘Koning der piraten’ Jannes gaan de handjes massaal de lucht in. Zijn populariteit in het noordoosten van Nederland is nu ook definitief overgeslagen op Brabant. Met ‘Een beetje meer’, ‘Ga maar weg’ en ‘Adios Amoré Adios’ beschikt de Drent ook over enorme MPF-hits. Als Willie dan ook nog twee verstandelijk beperkte fans het podium op loodst en deze vervolgens een liedje mee mogen brabbelen, kan het feest helemaal niet meer kapot. Als dank krijgt Jannes een kusje van de twee. Als afsluiter dendert een house-versie van ‘Chelsea Dagger’ door de tent. Tududu Tududu Tududududududuh’. De hele tent stuitert op en neer.

Dan is het de beurt aan Charlène. Het is thuiswedstrijdje voor de Tilburgse zangeres. En dat is te merken. Charlène heeft eindelijk de kans om haar woonplaats te laten zien wat zij nou zo’n vijftien keer per jaar mag meemaken: Het Mega Piratenfestijn. En samen met Willie zingt ze ook nog even snel het liedje ‘In de blote kont’ van de Drentse boerenrockformatie ‘Mooi Wark’. Dit lied geldt in heel Nederland als een soort van volkslied voor de MPF-gangers. Maar een deel van de Tilburgers moet zichtbaar nog even wennen. Waar zingt dat volk nou over? Wat nou, in de blote kont? Charlène komt dolenthousiast van het podium af. “Na vanavond zal er niemand meer durven te zeggen dat het Nederlandstalige lied hier niet leeft. Ik ben heel tevreden over mijn optreden. Kijk, je kunt als artiest wel zeggen dat je nooit zenuwachtig bent, maar vlak voordat je opmoet, kriebelt het toch. Dat had ik hier ook. Maar dan kom je op en dan kijk je de zaal in en dan is het van ‘hé, daar zit mijn moeder’ en ‘hé dat is mijn buurvrouw daar’. Dat was heel bijzonder en heel leuk! Na afloop had ik echt zoiets van ‘yes, het is weer gelukt, ze deden weer goed mee!’. En het leuke is, ik had het op de fiets kunnen redden. Misschien was dat nog wel beter geweest, want was het druk op de weg. Zo rond half vijf stond de hele ringbaan van Tilburg vol. Alles zat potdicht!”

Overwinning

“Het Mega Piratenfestijn betekent voor mij erkenning en overwinning”, stelt Marianne Weber voorafgaande aan haar optreden. “Ik ben hier één van de oudere artiesten, ik loop al 25 jaar mee. Toen ik begon, was dit ondenkbaar. Ja, je had ‘Op volle toeren’, maar dat was het dan. Niemand wilde het Nederlandstalige lied draaien. Ik weet nog dat ik jaren geleden op het eerste Mega Piratenfestijn in Lemelerveld (Overijssel-red) stond. Daar stonden toen zo’n zevenduizend mensen in de tent. Ik dacht toen: ‘Blijft dit, is dit geen hype.’ Maar moet je nu, jaren later, eens kijken. Het Nederlandstalige lied staat er weer. Het is terug. Op de radio, op tv, overal. Dit festival is zo belangrijk geweest. Ik heb nu echt constant het gevoel van ‘we hebben gewonnen’. Dit is zo super, dit gaat niet meer weg. En je ziet alle vormen van het Nederlandstalige lied hier. Je hebt natuurlijk artiesten als Jan Smit en Nick & Simon die het wat meer op een popmanier brengen, je hebt de echte feestartiesten en je hebt de rockers, zoals Peter Koelewijn. Daar heb ik net ook enorm van genoten. Ja, en ik breng het levenslied. En daar ben ik trots op. Weet je, ik kan voor de gemakkelijke weg gaan en zo meteen een paar vlotte nummers zingen, maar dat doet iedereen al. Dat wil ik niet. Ik breng bewust wat langzamere liedjes. Dat is best link, want het publiek komt hier voor het feest, maar als het dan toch lukt om iedereen te laten luisteren, dan voel ik me enorm trots. Ja, je mag rustig zeggen dat ik me een echte ‘ambassadrice’ voel van het levenslied.” En Marianne voegt de daad bij het woord. Ze mag vanavond maar twee liedjes doen, maar het eerste is een echt levenslied. En dat blijkt prima te kunnen in Tilburg. En dat dan gevolgd door de meegalmhit ‘In de hemel’. De hele tent buldert mee. Een accordeon (weliswaar op tape) zorgt voor het echte ouderwetse volkskroeggevoel. Na afloop van haar setje bedankt ze het publiek. Ze haalt Willie er nog even bij. En dan herinnert ze iedereen aan het Tilburgse ‘Festival van het Levenslied’. “In het hele land staan de tenten weer bom- en bomvol, maar hiér is het begonnen! Tilburg bedankt!” Het gejuich is enorm!

Pretlichtjes

Normaal gesproken staat René Schuurmans altijd ergens middenin het programma van het MPF, maar vanavond mag de Brabander afsluiten. En dat doet hij met verve. Renés populariteit in Tilburg is dan ook enorm. Hij kan geen verkeerd doen bij het publiek. Vier liedjes heeft hij de tijd en de tent kolkt. Een waardige afsluiter.

Organisator Eddy Mensink kan na afloop melden dat het MPF volgend jaar terugkeert naar Tilburg. “Het was een geweldig feest. Tilburg is voor ons een prachtige plek. Natuurlijk ligt het centraal in Brabant, maar het Nederlandstalige lied leeft hier ook enorm.”

Een dag later horen we van de moeder van Richard Janse dat deze uitgeteld op bed ligt. “Hij is helemaal leeg”, vertelt Sjan. “Maar toen hij vanmorgen wakker werd, zag ik de pretlichtjes nog in zijn ogen. Hij is blij dat hij dit nog heeft kunnen doen. Richard heeft nog nooit zo mooi gezongen als gisteravond, dat zei hij zelf. En ik zeg het als moeder. Iets gaf hem kracht. Gisteravond viel alles op z’n plek.”