Webmaster Leonie Brok beschrijft op emotionele wijze op www.emmausparochie.nl waarom ze stopt, met haar is ook het parochiebestuur opgestapt omdat zij de visie van pastoor Schilder niet delen. Nog nooit in mijn hele leven heb ik iets openlijk gedaan, waarvan ik wist, dat het niet mocht. Tot nu toe heeft mijn protest alleen via geëigende kanalen geklonken, omdat ik oprecht vertrouwde dat ik bij rechtvaardige integere mensen gehoor zou vinden. Nu vertrouw ik daar niet op en eigen mij dit kanaal voor 7 dagen toe.  Ik doe dit, aangemoedigd door de pastoor van de Emmausparochie, die openlijk uitkomt voor zijn burgerlijke ongehoorzaamheid. Ik weet zo zeker zelf op eigen wijze afscheid te kunnen nemen van mijn werk aan deze website, die ik met zoveel liefde heb opgebouwd. Daarna zal ik alle rechten vrijgeven aan de pastoor. Want op deze plaats verder werken aan Gods droom met mensen is voor mij onmogelijk.

Mijn taak ten aanzien van deze website was voor mij werken aan een open en gastvrije op barmhartigheid gerichte geloofsgemeenschap. Een huis, waar mensen Zijn handen, Zijn hart, Zijn liefde tastbaar willen maken. Een geloofsgemeenschap waartoe de mensen nog behoren, die zelf 25 jaar geleden deze parochie hebben opgericht. Zij hebben 16 jaar geleden zelf met hun harde werken en geld de stenen bij elkaar gebracht voor de kerk en 10 jaar geleden het geld voor de Vlaswiek. Daar is passie, veel tijd, veel goede wil en veel saamhorigheid voor nodig geweest. Ze zijn nooit echt bedankt. Dat was ook niet nodig, daar gingen zij niet voor. Een huis voor God, een gemeenschap voor God. En voor mij het geluk, dat ik daar deel van mocht zijn. Mee mocht bidden, beleven, werken, danken en staan in de kring van vrede. Op weg naar Emmaus, het prachtige geloofsverhaal, dat elke keer weer vernieuwend, aanmoedigend en versterkend heeft gewerkt. Dank, lieve Heer, voor zulke geweldig vormende jaren.

Het is niet meer en zal ook nooit meer worden, want de verdeeldheid in het zoeken naar oplossingen heeft deze gemeenschap verscheurd. De pogingen zijn verkeerd verstaan, onder ons en door anderen. Onmacht gaat vreemde, beschadigende wegen en wordt helaas bijna nooit goed begrepen. In de grond is onmacht echter zo menselijk, zo begrijpelijk. En dat doet zo'n pijn. God, lieve, lieve God, sterk ieder van ons om opnieuw de eigen weg te vinden naar Uw ware huis.

Als gemeenschap zijn we zoekend en stamelend geweest en o zo van goede wil. Het heeft niet mogen zijn. Ik kan niet verder. Ik moet en wil loyaal zijn aan degenen die de grootste pijn over zich heen hebben gekregen. Ik kan niet werken voor wie ik niet kan steunen. Het legt een steen op mijn hart en belemmert mijn zoeken naar God. Allemaal dank ik jullie, lieve lieve mensen, door wie ik me bijna 12 jaar gedragen heb geweten. Met jullie ben ik Emmausganger geworden en dat zal ik altijd blijven over alle gebeurtenissen heen. Ik geloof in onze kring van vrede en Gods zegen daarover.

Lieve en barmhartige God, loop mee op onze weg naar Emmaus en hoor ons verhaal, dat wij U zien. Leonie Brok-Elfering

Lied naar Mattheus (9, 35 - 38)

Zie mijn mensen, zie hun ogen, kwetsbaar in hun onvermogen om elkander aan te kijken en hun harten te bereiken: wees met mededogen om hen bewogen.

Zie mijn mensen, zie hun handen, vol van het verlangen